In deze preek over Romeinen 7:17-20 wordt stilgestaan bij Paulus’ beschrijving van de innerlijke strijd in de gelovige: de wet is goed en wordt innerlijk beaamd, maar er is tegelijk inwonende zonde die in het vlees werkzaam blijft, waardoor willen en doen uiteen lopen. De prediking werkt Paulus’ diagnose uit (van gedrag naar oorzaak), waarschuwt tegen misbruik van deze tekst als excuus voor zonde of als aanleiding tot zelfkastijding, en legt de kern bloot: in het vlees woont geen bron voor het goede, daarom ligt de weg van vergeving en heiliging niet in meer zelfdiscipline of “meer wet”, maar in Christus en de werking van de Geest, met eerlijke belijdenis van zonde en hoop op de toekomstige verlossing waarin de strijd eindigt.
Kernpunten van de preek
- De wet is geestelijk en goed; het probleem ligt niet in Gods norm, maar in de mens en de werking van zonde.
- “Niet meer ik” betekent geen ontkenning van verantwoordelijkheid, maar dat het kwaad niet voortkomt uit de vernieuwde wil die met de wet instemt.
- “Niets goeds” geldt niet de hele persoon, maar “in mijn vlees”; het vlees is geen bron voor heiligheid.
- Zonde moet zonde heten en vraagt om belijdenis en verzet, niet om hernoeming of slachtofferschap.
- De enige uitweg is niet “harder proberen”, maar leven uit Christus en Zijn Geest; Romeinen 7 drijft naar Romeinen 8.
Geciteerde Schriftgedeelten
Romeinen 7:14–25 | Romeinen 7:6 | Romeinen 7:17–20 | Romeinen 7:18 | Romeinen 7:22 | Romeinen 7:23 | Romeinen 6 | Romeinen 6:12–14 | Romeinen 8 | 2 Korinthe 5:17 | Efeze 4:1 | Efeze 4:17–24 | 1 Petrus 2:11 | 1 Petrus 5:8 | Efeze 6:11 | Jakobus 1:14–15 | Markus 7:21–23 | Efeze 4:29 | Efeze 4:31 | 1 Johannes 1:9 | 1 Johannes 3:2 | 1 Korinthe 15:53 | Filippenzen 3:21
